Saobraćajna kultura je skup ponašanja učesnika u saobraćaju koja je definisana ne samo zakonskim odredbama, već i neformalnim, društvenim pravilima ponašanja.

O stepenu prisutnosti saobraćajne kulture u nekoj zemlji utisak stičemo već pri prolasku kroz naseljenije mjesto ili frekventnijim magistralnim pravcem.

Naša zemlja se baš i ne može pohvaliti visokim stepenom saobraćajne kulture.

Preticanje preko pune ili duple linije, preticanje kolone, vožnja pod dejstvom alkohola i/li psihoaktivnih supstanci, nepoznavanje pravila prvenstva u kružnom toku, nepropisno parkiranje koje je ometajući, ali potencijalno i ugrožavajući faktor u saobraćaju, slučajevi su na koje ćemo naići i pri prelasku kratkih relacija, a o kojima svjedoče i izvještaji nadležnih organa i tekstovi u medijima.

Nažalost, u prilog konstataciji o niskom nivou saobraćajne kulture i poštovanja propisa, idu statistički podaci o broju saobraćajnih nezgoda.

Prema ranije objavljenim podacima, Crna Gora drži negativan rekord po broju stradalih na 100.000 stanovinka u Evropi, sa prosjekom od 11,5, u odnosu na primjer Švedsku, gdje u saobraćaju poginu dvije osobe na 100.000 stanovnika.

Gotovo svakodnevno broj saobraćajnih nezgoda koje su se dogodile u toku 24 sata izražava se dvocifrenim brojem.

Sredinom godine, zbog ovakvih alarmantnih podataka, Uprava policije je najavila pojačane kontrole.

Međutim, činjenica je da i na najfrekventnijim pravcima teško da ćete naići na neku patrolu saobraćajne policije.

Pojedini bulevari glavnog grada iz noći u noć su pista za trkače željne adrenalina, koji očigledno ne bivaju sankcionisani budući da se zvuk motora pod jako pritisnutom papučicom i škripa kočnica čuju svake večeri.

Naš čitalac sinoć je svjedočio situaciji da je na nekoliko desetina kilometara neosvjetljenog i frekventnog magistralnog puta vozilo, nepropisno osvjetljeno i označeno, bilo učesnik u saobraćaju, a da pritom nisu naišli ni na jednu saobraćajnu patrolu koja bi vozilo, koje je očigledna opasnost na putu, isključilo iz saobraćaja.

O višebrojnim slučajevima “ulijetanja u makazice”, na pedesetak kilometara puta, kako kaže naš čitalac, izlišno bi bilo govoriti.