Jedan od najboljih skandinavskih i evropskih književnika svakako je Knut Hamsun. Djelo s kojim se proslavio jeste roman „Glad“.

Ovaj roman odlikuje dualitet. Nastao je pri kraju devetnaestog vijeka i u sebi, kao da nosi borbu evropskog čovjeka između hrišćanske tradicije i nihilizma, starosti i mladosti, ponosa i poniženja, ugleda i ništavnosti. Radnja se odigrava u Kristianiji (današnji Oslo) i govori o životu mladog čovjeka, koji se u romanu često predstavlja i kao stari, o njegovoj stalnoj potrazi za hranom, koja ima viši smisao. Hrana predstavlja nezavisnost, ugled, ponos.

Glavni junak često halapljivo i pohlepno jede. Vremenom, kako sve više izgladnjuje i biva prezren zbog svog ispijenog izgleda, koji saputnici dovode u vezu s beskućništvom, hrana mu postaje mrska. Koristi je samo da bi preživio. U gladi kao da otkriva dublje puteve — glad ima psihoaktivno dejstvo. U njoj dobija inspiraciju za pisanje, ali je, usljed prekomjerne upotrebe, i gubi.

Tokom golih egzistencijalnih kriza i prepuštenosti gladnika smrti, otkriva se i karakter građana Kristianije. U jednom dijelu to je jako loše — gotovo svi ljudi su surovi i nemilostivi, kao da svojim ponašanjem najavljuju poslednja vremena. Kao da je zemlja postala predvorje pakla. Čovjek dolazi do poslednjih izdisaja snage, odlazi s kraja na kraj grada u nadi na jednog, drugog, trećeg, ali uvijek se nešto izjalovi.

Iako gladan i nikakav, neće da moli za milost niti da se služi nepoštenim metodama kako bi došao do hrane. Jednostavno, ima svoj specifični moral — kombinaciju ostataka hrišćanske etike, svojih ličnih principa i ponosa. Ako dođe do prekršaja tog kodeksa, onda se samokažnjava na jurodivi način, koji izaziva čuđenje javnosti, pa i konkretno čovjeka kome nije vratio novac koji mu je ovaj greškom dao, ali i žene kojoj je taj isti novac strpao u ruke — sve to usljed svoje velike drame s glađu. Poslije opet dolazi do nje i uzima joj, na račun toga, hranu sa štanda koju prodaje.

U jednom trenutku dolazi u kontakt s djevojkom, koja takođe ispoljava određeno neobično ponašanje, i ta njegova veza s njom, sa svom svojom neobičnošću, dolazi kao vrsta utjehe koju je poslalo neko više biće. Od tada njegov život kreće lakšim stazama. Ali opet, stalno je prisutna glad, samo što ne dolazi do svog vrhunca kao ranije.

Glavni junak je, na kraju krajeva, ipak slobodan čovjek. Odlučuje da napusti Kristianiju, za čiji pristup moli i dobija ga, odlazi u daleki svijet i ostavlja grad sa njegovim svijetlima.

Ova knjiga je autobiografski roman samog Hamsuna. U njoj se otkriva ekscentričnost njegovog karaktera, što će se, na kraju života, odraziti i na njegove političke stavove. Hamsun podržava nacional-socijalizam, zbog čega, nakon Drugog svjetskog rata, biva zatvaran i progonjen. Ovaj period svog života opisao je u knjizi „Kroz zarasle staze“.

Iako je Knut Hamsun najbolji norveški pisac, danas, zbog njegove životne epizode s nacizmom, nema ni jedne ulice niti spomena na njega. Ipak, može se sagledati da taj njegov stav prema nacistima nije bio potpuno svjestan, već se rukovodio svojim arhetipovima, prema kojima su mu Nijemci ostali u lijepom sjećanju i doživljaju, za razliku od Britanaca i Amerikanaca, koji to nijesu, a kod kojih je radio teške fizičke poslove.

Sa ulicom i spomenom ili bez njih, Hamsun ostaje jedan od najčitanijih i najcjenjenijih književnika do danas.