Kada čitamo djela Alberta Kamija „Stranac“ i Slobodana Tišme „Bernadijeva soba“, zapažamo mnoge sličnosti.

U oba romana glavni lik je usamljenik: kod Kamija Merso, kod Tišme Pišta Petrović.

Šta povezuje ova dva čovjeka? I jedan i drugi žive u hladnom svijetu. Žive sa ljudima, imaju prijatelje — Merso ljubavnu vezu, Pišta mašta o tome — mada sve nekako izvitopereno, ne u skladu sa običajima sredine. S obzirom na ravnodušnost svijeta, i oni su odlučili tako da se odnose prema njemu i ljudima. Uživanje i hedonizam proglasili su za vrhunac vrijednosti. Čini se da nijedan ni drugi nemaju, posebno Pišta, vezanost za materijalizam. Žive od danas do sjutra; stvari im služe kao za jednokratnu upotrebu. Nažalost, sličan odnos, ako ne i niži, zauzeli su i prema ljudima.

Iako kod Kamija nije precizno definisano, može se doći do zaključka da je njegov „usamljenik“ imao sličan odnos sa majkom kao i Tišmin. Kod Kamija je preskočen odnos Mersoa i njegove majke dok je bila živa. U momentu njene smrti, pokazuje neuobičajenu spoljašnju ravnodušnost koja nije u skladu sa pravilima sredine, nakon čega biva osuđen od iste. Mada se jasno ne može razaznati njegov pravi odnos sa majkom.

Kod Tišminog antiheroja — jer on to po svemu jeste — majka ga je ostavila u djetinjstvu, otišavši da živi u komuni sa nekim hipikom. Ovdje Pišta ima ambivalentan odnos prema majci. Iako ga je ostavila, on ima određena pozitivna osjećanja prema njoj, ali ipak se drži, kao uostalom od svih ljudi, podalje i od nje.

Oba lika žele u bilo kojoj situaciji da iskoriste priliku da sebi naprave ugođaj i zadovoljstvo, iako je to, u odnosu na okolnosti, neobično sa stanovišta svijeta. To se posebno vidi kod Tišme. Recimo, njegovom liku je vrhunsko zadovoljstvo otkriti razvaljeni automobil ispred zgrade u kojoj mu je zvanična adresa, ali sve ga više koristi kao kuću. Njegov stan „okupirali“ su prijatelji koji dovode svoje nepoznate poznanike, tako da pravi vlasnik, iako mu smetaju, ne pita se u svojoj kući gotovo ništa. Prisutna je ta nemoć običnog čovjeka da se odupre svijetu.

Merso, kao službenik, ima racionalni, naizgled spoljašnji odnos prema spoljašnjosti, dok je Pišta sanjar, asocijativan tip. Stvara od navedenog automobila, kao i od skupocjenog nameštaja, čitav niz iluzija i asocijacija. Povezuje nerealne odnose između dizajnera nameštaja Bernadija i auta u kojem živi. Takođe, Tišmin lik, „besposličar“, je osjećajniji u odnosu na hladnog birokratu Mersoa.

Imaju oba sličan odnos prema prirodi, koja im je na simboličan način odredila život: Merso prema Suncu, Pišta prema okeanu.

Na kraju, životi i jednog i drugog izgledaju kao besmisleno životarenje. Nemogućnost da u prostom zadovoljstvu, kao vrhovnoj vrijednosti, nađu smisao.

Životi ovih antijunaka oslobođeni su duhovnosti, bar konkretne; imaju negativan odnos prema hrišćanstvu. Kod Mersoa je to vjerovatno hladni ateizam birokrate, dok Pišta traži smisao u okultizmu i sentimentalnom odnosu prema predmetima.

Ovi likovi predstavljaju krhke, nezaštićene ličnosti u posthrišćanskoj Evropi, bar na porodičnom i ličnom nivou, iako djeluju kao da čeznu u dubinskom smislu za Hristom.