Bosanskohercegovački glumac, pisac i kulturni velikan Josip Pejaković preminuo je sinoć u 78. godini života. Vijest o njegovoj smrti objavio je njegov sin, Dejan Pejaković, a brojne kolege, prijatelji i poštovaoci opraštaju se od njega emotivnim porukama na društvenim mrežama.

Pejaković je posljednjih deset godina vodio tešku bitku sa zdravljem, tokom koje je prošao kroz čak 17 operacija. Ipak, uprkos životnim iskušenjima, ostao je dosljedan umjetnosti – riječima, sceni i autentičnom izrazu koji je obilježio epohu.

Rođen je 1948. godine u Travniku, gradu kojem se uvijek vraćao u svom stvaralaštvu i mislima. Tamo je završio osnovnu i srednju školu, a glumu je diplomirao u Sarajevu, u Dramskom studiju, gdje je bio učenik Kaće Dorić i Josipa Lešića. Njegove diplomske uloge u Čehovljevim „Tri sestri“ i Arabalovom „Koncertu u jajetu“ bile su samo uvod u izuzetnu karijeru.

U bogatom glumačkom opusu Josipa Pejakovića nalazi se više od 50 premijernih uloga na daskama Narodnog pozorišta Sarajevo, u predstavama koje su obilježile decenije – Hamlet u selu Mrduša Donja, Hasanaginica, Braća Karamazovi, Divlje meso, Veliki vezir, Kome zvono zvoni, Fistikovi šejtanluci, Kralj Lir i mnoge druge.

Filmska publika pamti ga po značajnim ulogama u ostvarenjima poput Ljudski faktor i Kuća pored puta, dok je njegova snaga izraza najdublje došla do izražaja u autorskim monodramama – Oj živote, On meni nema Bosne, Ljudski faktor. Njegov glas, riječi i stav dugo su odzvanjali dvoranama širom bivše Jugoslavije.

Od 2001. do 2003. godine bio je direktor Drame Narodnog pozorišta Sarajevo, a tokom karijere primio je niz nagrada i priznanja, uključujući Šestoaprilsku nagradu Grada Sarajeva (1974) i nagradu ZAVNOBiH-a za životno djelo (1991).

Pejaković je bio i muzički entuzijasta – u mladosti je bio pjevač travničke rok grupe Veziri, ali se ubrzo odlučio u potpunosti posvetiti glumi. Njegovo posljednje objavljeno djelo bila je knjiga Sevdalinka (2022), kroz koju je, zajedno s Rambom Amadeusom, podnio inicijativu da se sevdalinka uvrsti na UNESCO-vu listu nematerijalne kulturne baštine.

Josip Pejaković bio je mnogo više od glumca – bio je čuvar riječi, identiteta, duše jednog naroda i vremena. Odlaskom Pejakovića, kulturna scena regiona ostaje bez jednog od svojih najiskrenijih i najsnažnijih glasova.