Jedan od ljudi koji, u urbanom Beogradu, a i širom bivše Jugoslavije, ne ostavljaju nikog ravnodušnim, jeste multimedijalni umjetnik, književnik, glumac, skejter i šta ne još sve – Nenad Džoni Racković.

Čovjek je hodajuća kontraverza. Jedan od simbola novotalasnog i pank Beograda, a ipak metalac, između ostalog. Još kao srednjoškolac, drugovao je sa poznatim muzičarima Oliverom Mandićem, koji je u to vrijeme bio mega popularan sa svojim šou programom „Beograd noću“, i sa Dušanom Prelevićem Preletom. Kad bi išao na Oliverove žurke kao tinejdžer, upitali bi ga: „Mali, zar ne moraš sjutra u školu?“ Tako je i napustio dalje formalno obrazovanje, ali se ipak obrazovao bolje nego neki što su završili fakultete.

Jedan od prijatelja mu je bio pokojni Ivica Čuljak, alias Satan Panonski, neprevaziđena šok-pojava bivše Jugoslavije. Pandan američkom pankeru GG Allinu, sa kojim je, navodno, trebao da se sastane.

Dok je pokojna Isidora Bjelica, sa svojim suprugom, početkom devedesetih organizovala provokativne tribine o Dimitriju Ljotiću, koji se smatrao kvislingom za vrijeme Drugog svjetskog rata, učestvovali su mnogi poznati ljudi, hvaleći Ljotića, ali i oni koji su htjeli da prisustvuju događaju čisto da vide o čemu se radi. Jedan od tih je bio i Racković, koji je, po svjedočenju novinara Petra Lukovića, stalno dobacivao glumcu Branislavu Lečiću dok je govorio o Ljotiću, a ovaj mu je sa govornice prijetio.

Često je bio žrtva desničarskih radikalnih organizacija zbog svoje pretjerane provokativnosti. Tu svoju crtu pokazao je i u filmovima Želimira Žilnika devedesetih.

Kad ga poznanici sretnu, uvijek je sa skejtom, od koga se praktično ne razdvaja.

Bavi se i književnošću. Jedna od knjiga neobičnog naziva „Biblija“ bila mu je kandidat za Ninovu nagradu. Kad su ga pitali zašto „Biblija“, Racković je, u svom stilu, odgovorio:
„Kada Beograđani dođu kod svetog Petra, mogu reći da su čitali ‘Bibliju’.“