Kritička misao je pokretačka snaga svakog demokratskog društva.

Ukoliko je njeno postojanje, ili bar javno iskazivanje, dovedeno u pitanje, društvo se udaljava od načela demokratije.

Demokratija, još od Atinske agore pa dalje kroz istoriju do danas, pojam je doživljavan ili kao ideal kojem se teži ili je predstavljan, posebno u današnjici, kao poredak uspostavljen u svakodnevici. Mada, ponekad i u nekim segmentima političkog djelovanja, dâ se učiniti da je demokratija prisutna više filozofski i retorički nego praktično.

Shvatanje demokratije, njene suštine i značaja je ključno za njeno kvalitetno sprovođenje u praksi. Selektivno poštovanje demokratskih načela očigledno podriva i najjaču retoriku koja se želi postaviti u prvi plan.

Na polju oblikovanja demokratske misli obrazovanje ima dominantnu ulogu. Kao takvo, obrazovanje mora biti oslobođeno nametnutih stega političkog, uticaja tradicije i slično, ali istovremeno, ne smije nametati kalupe već podsticati razvoj kritičke misli. Shodno tome, inicijative mlađih naraštaja, interesovanja, potrebe da pitaju i saznaju – dragocjene su. Naravno, i potreba da ukažu na ono što ne smatraju ispravnim i iskažu svoje neslaganje sa pojavama iz društvene i političke svakodnevice. Dok se to čini sa polazišta elementarne kulture i na akademskom nivou, ovakve pojave nisu ništa drugo nego idealan prostor za kompletan društveni napredak kroz diskusiju, ukrštanje mišljenja i kristalizovanje najboljih rješenja za konkretne situacije i opšte društvene pojave.

Isto tako, jednako je važna razvijena svijest na opštem nivou da institucionalne pozicije postoje radi funkcionalnosti sistema i njegove  efikasnosti. Personalizovanje pozicija može biti samo kontraproduktivno.

Suština demokratije je – vladavina naroda. Preko izabranih predstavnika narod upravlja sistemom u cilju opšteg dobra. Ipak, u praksi često postavka uloga je obrnuta.

Predstavnici naroda se nerijetko identifikuju sa funkcijom i postavljaju stvari kao da je funkcija uspostavljena radi njih i dok je njih, a ne radi sistema i naroda. U demokratskim društvima funkcija ne može i ne smije da se vezuje za ime i prezime bilo kojeg pojedinca ili pojedinke.  Vršioci i vršiteljke funkcije su prolazni/e, a funkcija je stabilna dok služi svojoj izvornoj namjeni.

Stupanjem na funkciju preuzima se odgovornost za rezultate rada iz nadležnosti koju ista pokriva. Takođe, time se podrazumijeva i spremnost za zaslužene pohvale, ali i kritike. Sa pozicija ličnosti koju je narod odabrao da djeluje u pravcu opšte dobrobiti, postoji obaveza pružanja argumentovanog odgovora, čak i na kritike koje se smatraju neopravdanim.

Javni prostor i riječ izgovorena u njemu imaju posebnu težinu za sve aktere. Pritom, veća težina je na tasu funkcije po prirodi stvari, jer narod je tu da pita, a oni koji obavljaju funkcije u njihovo ime – da odgovaraju, bila pitanja po volji ili ne.

Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrici "Stav" nijesu nužno i stavovi redakcije 24kroz7