Postoje svetitelji koji su se rodili u hrišćanskim porodicama i narodima.
Ali, veliki je broj i onih koji su se rodili i živjeli u sasvim tuđim sredinama hrišćanstvu – čak bili žrečevi i volhovi neznabožačkih religija.
Jedna od njih je i Sveta mučenica Sira.

Rođena u vrijeme persijskog cara Hozroja Starijeg, od visokog roda, kćerka jednog od vrhovnih žrečeva zoroastrijanske religije. I sama Sira je, prije obraćanja u hrišćanstvo, bila zoroastrijanska sveštenica.

Njen otac se veoma bojao da mu kćerka ne upozna hrišćansku vjeru, koju je mrzio, pošto je u Persiji tog vremena bilo dosta hrišćana, iako su bili progonjeni. Ipak, u svojoj osamnaestoj godini Sira upozna neke hrišćanske žene, koje joj mnogo govorahu o Hristu.

Ona se veoma zagrija ljubavlju prema hrišćanskoj vjeri i stade tajno posjećivati hram hrišćanski.

Vremenom sve više napredovaše u molitvama, postovima i drugim dobrodjeteljima. Bijaše, povrh svega, i dalje nekrštena.

Jednom, kad se razbolje, otide u Crkvu i zatraži od sveštenika prah iz nje, kako bi joj pomogao u bolesti. Toliku je vjeru imala da je mislila da će se od obične prašine iz Crkve iscijeliti.

Na njenu molbu sveštenik je izgrdi zbog pripadnosti neznaboštvu i otjera je.
Ali ona se nimalo ne naljuti, nego se blago dotače svešteničke odežde njegove – i iscijeli se.

Poslije ovoga još više spozna ogromnu silu hrišćanske vjere i samog Hrista, jer, ako odežde njegovih sveštenika imaju toliku moć, koliko li tek Hristos ima!

No, đavo, ne mogavši da trpi Sirino napredovanje ka Hristu, odluči da je prelesti. Javi joj se uveče u njenoj sobi i iskritikova je što napušta očinska tradicionalna predanja i odlazi hrišćanima, iscjeljuje se od odežde hrišćanskih sveštenika.

Čak joj bestidno reče da je on vrhovni bog.

Ona se, svaki put pri pojavi demona koji joj saopštavaše ove prelesti, krštavaše i ponavljaše psalam 91: „Koji živi u zaklonu Višnjeg…“

Ipak, njegove riječi ostaviše u njoj određenu smutnju.
Napredovaše i dalje u hrišćanskim vrlinama.

Njeni ukućani, vidjevši da se promijenila, poznaše da je postala hrišćanka.
Vrlo se prepadoše sramote, jer bijahu visokog roda, i gnijeva neznabožnog cara.

Raznim spletkama i lukavstvom privolijevahu je da se odrekne Hrista, ali ništa ne pomažaše. Kad joj otac, koji je bio volhv, saznade za njenu novu vjeru, razbjesni se toliko da je žestoko udaraše. Ali je potom laskama stade prelešćivati da se ponovo vrati neznaboštvu.

Ništa nije uspijevalo.

Potom je prijavi glavnom volhvu, koji sazvavši zbor žrečeva i volhova, dovedoše pred njih Siru i stadoše je ispitivati. Odvraćahu je od hrišćanstva kroz velika mučenja i laskanja, ali ništa nije vrijedilo.

Pri svemu ovome događahu se velika čuda: Siri su spadali sa ruku okovi sami; uspijevala je da preživi nakon što su je bacili u ogromnu smrdljivu rupu, koja nakon toga postade miomirisna i svijetla, a sve to sa ogromnim teretom kojima su je bili okovali.

Neznabošci se čuđahu kako je nakon svega ostala živa.
Nešto prije mučeničke končine primi Sveto krštenje.

Kad postrada za Hrista i predade duh svoj Bogu, baciše njeno tijelo psima, koje hrišćani poslije časno sahraniše.

Sveta mučenice Siro, moli Boga za nas.

Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrici "Stav" nijesu nužno i stavovi redakcije 24kroz7