Navodni „istorijski sastanak“ srpskih i albanskih partija u Crnoj Gori, koji je NSD proglasio trenutkom pomirenja, jeste i mora biti shvaćen kao istorijska prevara, politički teatar i još jedan pokušaj da se rehabilituje zločinačka ideologija pod plaštom „mira i suživota“. Nema ničeg istorijskog u dijalogu koji ne priznaje zločin. Nema pomirenja tamo gdje se ne priznaje krivica.
Kako iko može mirne duše reći da „Srbi i Albanci u Crnoj Gori nikada nisu bili u sukobu, ni u najtežim vremenima“?
Ko god to kaže, vrijeđa pamćenje svakog Albanca i svakog Muslimana čija su ognjišta spaljena, čije su kćerke silovane, čiji su sinovi zaklani na pragovima svojih kuća. Ako ovo nazivate mirom, kakav li je onda rat?
Govoriću činjenicama. Jer istina boli samo one koji su je dugo potiskivali.
Albanci i Muslimani su u Crnoj Gori tokom ratova devedesetih, a i mnogo prije, bili sistematski marginalizovani, šikanirani i u nekim slučajevima direktne mete paravojnih i državnih struktura. Naši ljudi su iz Malesije, preko Rožaja, pa sve do Ulcinja, bili prisiljeni da dokazuju lojalnost državi koja ih nije priznavala ni kao ljude. U isto vrijeme, političari koji danas sjede u “istorijskim” salama zagovarali su oružane opsade.
Podsjećam: Milan Knežević, jedan od lidera tadašnjeg DF-a, javno je u Skupštini Crne Gore priznao da je tražio oružje za napad i blokadu Malesije i Tuzi. I šta sad? Taj čovjek poziva na mir? Kakav mir, s kim?
A gdje je bio Andrija Mandić 90-ih? Na ratištu. Gdje se ginulo, klalo, palilo i silovalo. Gdje je komandovao Radovan Karadžić i gdje se pjevalo „Oj Pazaru novi Vukovaru“. A danas, Mandić vodi partiju koja ne priznaje genocid u Srebrenici. Njihovi predstavnici veličaju četnički pokret i Dražu Mihailovića nazivaju herojem, a ne koljačem. A nije mu strano, čim ima titulu “četničkog vojvode”
I takvi ljudi žele da nama drže lekcije o istoriji, miru i dobrosusjedstvu?
Albanci nemaju ništa zajedničko sa srpskim nacionalizmom. Jer taj nacionalizam nije nikada bio samo ideološki. On je bio konkretan, krvlju ispisan.
Na Kosovu je ubijeno preko 10.000 civila. Ubijana su djeca, žene, starci. Silovane su majke…Masovne grobnice u Batajnici, Glogovcu i mnogim selima kriju ostatke zločina koji se i danas negiraju. Gdje su danas predstavnici tih “istorijskih” partija da priznaju zločine koje je učinila vojska kojoj su oni tapšali?
U Bosni preko 60 hiljada mrtvih muslimana. U Srebrenici – genocid, presuđen i međunarodno dokazan. A šta kaže NSD? Kažu da je to izmišljotina.
I sad se neko od albanskih lidera, u ime mira, sastaje sa onima koji javno negiraju genocid, koji su učestvovali u ratu, koji su huškali narod, tražili oružje da ga upotrebe protiv sopstvenih sugrađana?
To nije pomirenje. To je predaja.
Ako ćemo da govorimo o „istoriji“ onda je vrijeme da se ona napiše pošteno. Albanci u Crnoj Gori nikada nisu vodili osvajačke ratove. Nisu širili ideologije krvi i tla. Nisu tražili oružje da zatvaraju komšije u logore. Naša istorija nije savršena, ali nije krvava.
Mi tražimo priznanje. Pravdu. Istinu. I jasno distanciranje od svega što je počinjeno u naše ime, a protiv naših komšija.
Srpski politički lideri, ako žele dijalog, moraju prvo da priznaju sve zločine. Da osude Miloševića, Karadžića, Mladića, Đurišića i ideologiju koja je progonila sve što nije bilo „srpsko“. Moraju da se odreknu nacionalizma, da prestanu da ruše temelje građanske države, da priznaju državnost Kosova i da prihvate činjenicu da Crna Gora ne smije više biti talac srpskog sveta.
Ovaj sastanak nije istorijski. On je opasan. Jer normalizuje fašizam, negaciju, ratne zločine i sramni revizionizam. Ovaj pokušaj da se zločinci i žrtve izjednače, da se genocid zaboravi, da se političke trgovine prodaju kao mir, a to je uvreda za svakog Albanca, Muslimana, Bošnjaka i svakog slobodnog čovjeka.
Ne može se praviti mir bez pravde. Ne može se graditi budućnost na laži. I nikada ali nikada, nećemo biti isti s onima koji su tražili naše uništenje.
Istorija se ne piše sa zločincima. Ona se pamti uprkos njima.
Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrici "Stav" nijesu nužno i stavovi redakcije 24kroz7
Komentariši