Ima ljudi – naučnika, umjetnika, uglavnom onih koji su ostavili veliki trag u svom radu – ali on je otkriven mnogo godina ili decenija poslije njihove smrti. Za života, bilo zbog njihovog povučenog karaktera ili zbog slabog sluha okoline, nijesu se proslavili.

Recimo, Johan Sebastijan Bah se danas smatra najboljim muzičarem klasične muzike svih vremena, a za života je bio potpuno nepoznat. Umro je u krajnjoj bijedi koja ga je pratila čitavo ovozemaljsko vrijeme, a njegova supruga je, poslije muževljeve smrti, da bi preživjela, prosila ispred crkve za koju je Bah pisao svoje kompozicije.

Slično je bilo i sa holandskim slikarom Vinsentom van Gogom, koji je za života prodao samo jednu sliku. Ovaj trend se nastavio i u dvadesetom vijeku.

Pošto je rok muzika u drugoj polovini dvadesetog vijeka bila dominantna u zapadnoj hemisferi, trend nepopularnih velikih umjetnika za života nastavio se i u ovom žanru. Jedan od njih, čiji se datum rođenja obilježava 19. juna, a rođen je daleke 1948. godine, jeste engleski muzičar Nik Rodni Drejk.

Za života je izdao svega tri albuma, od kojih tiraž nijednog nije prelazio 5.000 primjeraka. Pjesme su mu ispunjene melanholijom, kao i uticajem depresije od koje je patio. Mnogi poznati muzičari i bendovi ističu značajan Drejkov uticaj na njih, kao što su Robert Smit iz benda The Cure, članovi benda R.E.M. i mnogi drugi.

Postoje mnogi mitovi vezani za Nika Drejka, što je karakteristično za umjetnike koji su umrli mladi. Drejk za života nije imao više od tridesetak javnih nastupa, a po njegovom ličnom iskazu samo su dva bila vrijedna pomena – u jednom od svega dva intervjua koja je dao tokom života.

Neki od mitova su: da je Drejk bio zavistan od heroina (što nije istina), da je bio gej (takođe nije istina), da je pušio nenormalne količine marihuane,te da je njegov sukob sa ocem uticao na njegovu depresiju.

Sve ovo su opovrgli njegovi biografi u razgovoru sa ljudima koji su ga poznavali.

Ono što jeste istina je to da je patio od depresije i da je jedan period života proveo u psihijatrijskoj ustanovi. Jedna od anegdota vezanih za njegovu depresiju jeste ona kada bi, odlazeći kod prijatelja, pozivao roditelje da dođu po njega – iako je došao sopstvenim automobilom.

Nik Drejk umro je u novembru 1974. godine kao posljedica predoziranja antidepresivima. Da li je bilo riječ o samoubistvu ili nesrećnom slučaju – nikada nije utvrđeno.

Neke zvijezde zasvijetle kasno, ali njihov sjaj dugo traje.